Blogs

Ik heb in de periode dat ik zwanger wilde worden en zwanger was na het verlies van Lars blogs geschreven voor mylifeblogs.nl.
Hier de link naar mijn blogs. 

 http://mylifeblogs.nl/category/dagboek-margriet/

 

Hier ook een link naar een blog die ik heb geschreven voor troost.nl.

http://www.troost.nl/lezen/81/blog-waarom-een-knuffel-kleding-of-doek-kan-troosten

 

Dit blog heb ik geschreven vlak na het verlies van Lars. 

 

Alleen                                                                                                                                                               13 juli 2016

 

Ik word wakker. Mijn vriend is al vertrokken naar zijn werk. Ik ben alleen, alleen in huis.
Eigenlijk had ik allang wakker moeten zijn. Ik had wakker moeten worden van het gehuil van mijn baby, in plaats van wakker worden omdat je al heel lang op bed ligt. Ik had luiers moeten verschonen en de baby wassen en voeden. Maar nee, ik ben alleen, alleen in een leeg huis. Met lood in mijn schoenen sta ik op en kus de foto aan de muur.  ‘Goedemorgen Lars, goedemorgen wonder ventje.’ Ik voel een steek door mijn lichaam gaan van de pijn. Ik val weer op bed en begin te huilen. Wat mis ik hem, wat doet het ongelooflijk veel pijn. Uiteindelijk sta ik op, werp een blik in de lege baby kamer, nou ja leeg, alles staat klaar voor de baby, alleen is er geen baby.

Ik heb besloten om even langs mijn werk te gaan. Ja, het leven gaat door zeggen ze. Ik moet eten, maar steeds als ik dat wil gaan doen barst ik in huilen uit. Ja, het is een slechte dag ik voel alleen maar verdriet. Uiteindelijk heb ik me klaar gemaakt voor mijn werk. Gelukkig had ik geen tijd afgesproken want het is bijna middag.

De zon schijnt dus ik ga de deur uit zonder jas en besluit om te wandelen. Ik zie wel wat donkere wolken, maar het heeft me al zoveel moeite gekost om de deur uit te gaan dus ik ga nu ook niet meer terug. Daar loop ik dan, alleen. Ik kan ver voor me uit kijken, want ik loop op een recht lang voetpad. In de verte zie ik een man aankomen met een kinderwagen. Hij komt steeds dichterbij. Ik kan geen kant op. Zal ik me omdraaien en huilend weg rennen? Nee, ik loop door. Recht op die man met zijn kind af. Ik mompel uit ‘hoi’ wanneer we elkaar passeren. Ik kijk naar de grond en mijn ogen vullen zich met tranen. Wanneer ik weer omhoog kijk begint het te regenen. Daar loop ik dan, alleen in de regen op weg naar mijn werk omdat het leven nu eenmaal door gaat.